Blog hipnoza

Jednak ciekawość wzięła górę i Daniel udał się w kierunku północnym, według jego domniemywań oczywiście. Od dzieciństwa był człowiekiem pełnym determinacji i głodnym przygód, nikt nie mógł go nazwać tchórzem.

Atmosfera cierpienia powoli zagęszczała się idąc jej tropem Daniel doszedł do podobnej bramy jak ta przy wejściu na Pola Szczęścia. Różnica między bramami polegała na szczegółach. Kołatki miały wygląd chimer dzierżących w wyszczerzonych zębach łańcuchy zakończone kulami nabitymi ostrymi ćwiekami. Inskrypcje też wydawały się być wyryte w całkiem innym języku niż na pierwszych wrotach. Pismo na bramie było bardziej chaotyczne niż to poprzednie. Litery miały wygląd agresywny, prawie każda z nich przypominała wyglądem zdeformowane żywe istoty lub narzędzia tortur.

Napisy układały się w sceny kaźni ukazujące męki ludzi poddawanych wszelkiego rodzaju torturom przy pomocy nieznanych prawnikowi przyrządów. Dan nie mógł oderwać wzroku od tych absorbujących napisów.

- Dziwne hieroglify- Pomyślał, przypatrując się bramie z nieukrywanym zainteresowaniem.

Będąc mocno zamyślonym nie zwrócił uwagi na postać mężczyzny w podeszłym wieku, który pojawił się niespodziewanie u jego boku.

-Dzień dobry nazywam się Józef Tapper. -

Daniel aż podskoczył z przerażenia słysząc ni stąd ni z zowąd męski głos.

- Niech to szlag! Przepraszam, ale strasznie mnie pan przeraził, ta atmosfera, jęki i do tego te niesamowite wrota. Daniel moje imię, co pan tu robi panie Józefie?-

Starszy pan w wieku około 50 lat, o poczciwej twarzy, łysej głowie lekko przyprószonej gdzieniegdzie siwym włosem wydawał się raczej osobą pełna przyjaźni. Oczy Józefa wyrażały doświadczenie oraz niesamowite opanowanie i cierpliwość.

Prawnikowi zrobiło się jakoś raźniej, fakt spotkania człowiek w tym jakże tajemniczym miejscu dodał Danowi otuchy.

-Czekam.- Padła szybka odpowiedź z ust napotkanego osobnika.

-Czeka pan? Można wiedzieć, na co?-

Daniel nawet się nie wysilał by ukryć nutę ciekawości, która zadrżała w jego głosie.

- Oczywiście. Czekam na żonę.-

-Na żonę? A gdzie my się w ogóle znajdujemy i co to za budowla?-

Delikatnie próbował dowiedzieć się czegokolwiek na temat miejsca, w które napawało go niechęcią. Zachowywał się jednak powściągliwie tak, aby nie stworzyć w starszym panu dystansu. Podczas tej konwersacji w wędrowcu obudził się instynkt prawniczy, wyraźnie ukierunkowany na zebranie jak największej ilości potrzebnych informacji.

WROTA ODPUSZCZENIA

Już od jakiegoś czasu szedł przed siebie nie oddalając się od muru. Niestety jak do tej pory nie napotkał żadnej innej bramy ani jakiejś furtki czy dziury w murze. Wreszcie tracąc nadzieję na skuteczność poszukiwań bocznego wejścia postanowił oddalać się od muru. Nadal nie odczuwał zmęczenia ani głodu, natomiast pytania nie dawał mu spokoju.

-Dlaczego ten gość nie udzielił mi żadnych instrukcji, co do mojej osoby? Skoro z jakiś powodów nie chcą mnie w niebie to, dlaczego nie zostałem przydzielony do innego miejsca? Niesamowite, jesteś w niebie miejscu gdzie panuje miłość jak sądzisz a tu panuje samotność i biurokracja!

Nie potrafił pojąć, dlaczego nie mógł wejść na Pola Szczęścia. Przecież o ile dobrze pamiętał to na pewno przez całe swoje życie nikomu nie wyrządził nic złego, nawet mandaty za prędkość płacił w terminie. Był porostu przykładnym obywatelem. No może za bardzo poświęcony karierze, interesom. Zabiegany młody japiszon. Lecz na pewno nie samolubny, raz do roku przekazywał jakąś sumkę na cele charytatywne, zawsze brał udział w Wielkiej Orkiestrze Pomocy Świątecznej, licytując jakiś gadżecik. Starał się nie utrudniać nikomu życia a tym bardziej sobie samemu, idąc do przodu bez jakichkolwiek konfliktów.

W miarę jak oddalał się od zamku biel stawała się mniej intensywna aż do miejsca, w którym zaczęła powoli nabierać odcienia różu.

- No to chyba wchodzę w inną strefę klimatyczną.-Przypomniał sobie sześcian, spoczywający spokojnie w kieszeni.

Róż intensywniał z każdym krokiem a w powietrzu coraz bardziej dawało się wyczuć atmosferę bólu i ludzkiego cierpienia.

Brnął do przodu przez szkarłat otoczenia. Po jakimś czasie w oddali ukazał się mur w kolorze purpury z zamkniętym dachem. Kopuła, z cegły oczywiście, była przeciwieństwem budowli w białej strefie. Jedyne podobieństwo polegało na tym, że i tu, wśród czerwieni było widać wyraźne różnice odcieni barw oraz kształtów. Poczynając od bladej czerwieni zachodu słońca do purpury wzburzonej czystej krwi konia Arabskiego, paleta barw zaskakiwała wędrowca swą rozpiętością.

Daniel zbliżył się do murów a jego osobowość wyczuła drgania powietrza. Coś na kształt ludzkiego cierpienia w formie fali emitowanej z wnętrza tego zjawiska architektonicznego przeszywało go milionem krzyków rozpaczy. Z środka dochodziły go przytłumione jęki oraz wyraźne odgłosy cierpiących ludzi. Poczuł dziwny niesmak i ogarnęła go delikatna panika.

Uczucie przerażenia spotęgowała technika budowy muru, której miał okazję przyjrzeć się z bliska. Fuga między cegłami tworzyła swego rodzaju strumyk krwi, tak jakby kopuła była połączona koszmarną siecią naczyń krwionośnych. Pulsujące strumienie płynęły ku dołowi łącząc się na każdym skrzyżowaniu. Widok takiej konstrukcji budził w wędrowcu niepewność.

- A jeśli tam jest moje miejsce? Nie to nie możliwe!! Przecież ja nikomu nigdy w życiu nie wyrządziłem żadnej krzywdy. Cholera a może to jednak jest jakiś błąd w papierach jak to czasem bywa? A jeśli umieszczą mnie w tym kurorcie. Chyba trzeba stąd uciekać. -

Siemka dopiero co tu dołączyłam i nie wiem jeszcze co i jak sie tu robi wiec za jakies bledy prosze na mnie nie krzyczec;P pozdraiwam i zaparszam

Mężczyzna w śnieżnobiałym kitlu podniósł wzrok znad okularów i spojrzał z pochyloną głową na swojego asystenta.
- Proszę podać temu pacjentowi coś na uspokojenie – może uda mu się zasnąć…
Młody człowiek zapisał sobie skrzętnie wskazówki i przytaknął. Spojrzał na lekarza w oczekiwaniu. Z mowy jego ciała łatwo można było wyczytać pytanie: „coś jeszcze?”.
- Schizofrenia… Zmieńcie mu środek na… seconal… to, co dostawał do tej pory chyba się nie sprawdza…
Mężczyzna spojrzał raz jeszcze na kartę choroby, po czym rozejrzał się po sali.
„To już zdaje się wszyscy…” mruknął pod nosem do siebie, po czym głośniej dodał:
- Chodźmy dalej.
Po chwili kroki obydwu mężczyzn ucichły na szpitalnym korytarzu. Siostry z popołudniowej zmiany powoli zaczęły szykować się do zakończenia kolejnego dnia pracy. Za chwilę otrzymają wskazówki od asystenta, zaaplikują leki i będą mogły wracać do swoich domów. Tuż po przyjściu nocnej zmiany.
Z drugiego końca sali dochodziły pojękiwania któregoś z pacjentów. Kolejna noc zabierała powietrze ze szpitalnych korytarzy i chowała je w czerni.

Do ciężkiej cholery… Ile jeszcze czasu będę musiał tutaj spędzić? Wciąż ci sami lekarze…,Bydlęta, rzeźnicy… Nie chcę ich żółtych wyrazów, nie chcę głośnych długopisów… Znów wstrzykną mi to świństwo… Znów przyjdzie… Na żer… Tym razem może po mnie? Słyszę go za każdym razem coraz bliżej! Ten szmer… lekki chichot… Wypuście mnie stąd! Proszę! Błagam! Żądam! Dajcie mi choć odrobinę czasu, dajcie mi cokolwiek. Traktujecie mnie jak jakiegoś świra… Trzymacie w zamknięciu. Nawet nie wiecie, jaką krzywdę mi tym robicie! To przychodzi każdego dnia. Za każdym razem, kiedy robi się ciemno – on przychodzi. Przychodzi i przygląda mi się. Jego oczy… Są straszne! Przewierca mnie nimi i zabiera mnie po kawałku! A wy mi mówicie, że jestem chory… Męczycie mnie… Nie! Znowu kitle, znowu pielęgniarka, znowu igła! Nie! Ach… Dlaczego mi to robicie… Dlaczego.. robicie… dlaczegoooo…